Στο δρόμο...

Friday, September 23, 2016 - 11:00

Στο δρόμο...Από τα πατώματα των φθηνών μοτέλ του νότου στα προάστεια του αμερικάνικου ονείρου στη βορειοανατολική ακτή και από τα βάθη του Mississippi στο Bronx.

 

Texas, Oklahoma, Arkansas, Tennessee…. Ένα μακρόσυρτο φρενάρισμα διαλύει τη φαντασίωση του μύθου της περιπλάνησης. Στο φόντο, παράταιρο σχεδόν το τραγούδι μιας γενιάς που ανακάλυψε τον εαυτό της και μέθυσε απ’αυτόν βουτώντας στην ηδονή της περιπέτειας, της φυγής, της ποίησης που προσφέρθηκε σαν τρόπος όχι του να πεις, αλλά του να είσαι.

 

Kansas, Kentucky, N. Carolina, Virginia, Ohio… Πολλή μουσική, πολλά βενζινάδικα, απίστευτες γνωριμίες και ιστορίες, βρώμικα band houses, γιγάντιες επαύλεις μουσικόφιλων, private events για τους λίγους,open concerts σε λίμνες και ποτάμια. Καμιά φορά βρίσκεις περισσότερη αξιοπρέπεια κάτω από τη γέφυρα παρά μέσα στην εκκλησία.

Jersey, Pennsylvania, New York, Connecticut…Κυνηγητά, αυπνία, χωρισμοί, οδηγώντας και οδηγώντας. Από τις ποικιλόμορφες μεγαλουπόλεις και τα jazz clubs της NYC στο countryside της Indiana και τα ψαροχώρια του Βόρειου Ατλαντικού. Τι μέρα είναι, σε ποιά πόλη, τι ώρα είναι εδώ. Όσο πιο γρήγορα τρέχεις στο δρόμο, τόσο πιο πολύ αέρα καταπίνεις.

 

 N. Hampshire, Vermont, Maine, Massachusetts…Burlington και Heady Topper. Από μεγάλα φεστιβάλ με τους Roots και το after party του Green River Fest με headliners τους Trucks και Tedeschi σε μικρά μπαράκια βαπτισμένα από τον Krasno, τον Schofield, τον C. Henry. Η ανταπόδωση της πρώτης νότας. Η πρόταση για το Blues Bender στο Las Vegas, οι παράνομες  βουτιές στους καταρράκτες του Νιαγάρα.

 

Χαζεύοντας έξω από το τζάμι κατά το βροχερό ορίζοντα μαγικά φυσικά τοπία, μετρώντας ξανά και ξανά τι θυμίζει τις περιγραφές του Kerouac. Γύρω και μέσα. ‘Που είναι οι φωλιές των τυφλοπόντικων τουunderground?’ Από το Austin στο θρήνο του Orlando, του Dallas και του Baton Rouge, εκλογές και τα  παράξενα αντανακλαστικά ενός λαού, οι μηχανές της αφθονίας και το δηλητήριο της απληστίας, ανέχεια, φόβος και μίσος. Δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα. Η αγάπη είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς ακόμα, όταν είσαι τόσο κουρασμένος.

 

Κάποτε έδωσα ένα δολλάριο σε κάποιον φουκαρά, άστεγο έξω από το Continental Club. Ήθελα να δανειστώ  το μαχαίρι του για να γράψω στη νωπή, τσιμεντένια πλάκα - με πόνο στην καρδία..και στο στομάχι. Έξι χρόνια μετά, κοίταξα για ώρα αυτό που μένει χαραγμένο πριν μπω να παίξω.  

 

Όποιος ξεχάσει από που ξεκίνησε δεν φτάνει πουθενά.

Να είσαι αληθινός. Να είσαι αληθινή. Εμπιστεύσου το μόχθο σου.

 

Η μουσική είναι αυταπάρνηση. Παίζουμε πρώτα απ’όλα  για να φέρουμε τους ανθρώπους κοντά. Για να έρθουμε κοντά. Όχι για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο, μα για να τον συναντήσουμε.

 

Και είναι όλο και πιο πολύ η στιγμή.

 

‘...θα είναι άραγε τόσο πολλές, τόσο βαθιές, ώστε μια ηλιόλουστη μέρα να γκρεμιστεί  ο κόσμος?’

 

 


Μπάμπης Τυρόπουλος

  • Σπούδασε στο Berklee College of music (2008) με δασκάλους όπως ο Dan Bowden, o David Gilmore, o Jim Peterson, o Curtis Shumate, o David Tronzo.  Κέρδισε υποτροφίες (Nakas, World tour scholarship, Dave Holland scholarship) και πήρε μέρος στο Jazz & Blues Guitar night 2009.