Η σημασία της δημιουργίας μουσικής στην εξέλιξη κάθε μουσικού.

Friday, March 13, 2015 - 15:15

Πάντοτε η ενασχόληση με τη μουσική αποτελούσε το βασικό μου πλάνο διαφυγής από οτιδήποτε με απασχολούσε. Τόσο ως ακροατής περνώντας ώρες ατελείωτες ακούγοντας δίσκους, γεμίζοντας με μουσική τα αυτιά μου ως αντίδραση προς κάθε άλλο εξωτερικό ερέθισμα όσο και, αργότερα, σαν μουσικός προβάροντας και μελετώντας “ανελέητα”.

 

Ξεκίνησα να πειραματίζομαι μουρμουρίζοντας πρωτόλειες μελωδίες πολύ πριν πάρω οποιουδήποτε είδους επίσημη και σοβαρή μουσική γνώση. Αυτοσχεδιάζοντας σε παιδικά αρμόνια και κασετόφωνα με κόκκινο κουμπί rec που το πατάς και κάνει ΚΛΑΚ όταν ξεκινάει να γράφει, ή απλά παίζοντας ασυνάρτητες αρλούμπες με το φλάουτο μου. Εκείνα τα χρόνια φυσικά δεν είχα ιδέα πότε φάλτσαρα και αν τα “τραγούδια” μου είχαν αρμονικό ενδιαφέρον. Ομολογώ ότι η αθωότητα των ανίδεων αυτιών μου, μου έδινε μια ελευθερία και μια άφεση αμαρτιών που νομίζω δεν θα ξαναβιώσω ποτέ πλέον ως μουσικός. Το μόνο που είχε σημασία ήταν αυτή η συναισθηματική εκτόνωση και η έξαψη της δημιουργίας. Αργότερα μπήκα στη διαδικασία του “γράφω τραγούδια”, η οποία μάλλον αποτελεί ακόμα και το βασικό μουσικό μου ενδιαφέρον.

 

Πλέον ως καθηγήτρια φωνητικής παρατηρώ από τη μία το πόσο εύκολα οι μαθητές μου μπορούν να αποστασιοποιηθούν και να ερμηνεύσουν με σχετική άνεση τραγούδια άλλων τραγουδοποιών/ συνθετών, καθώς περνάνε από τα στάδια της εξέλιξης τους σαν τραγουδιστές, και να τα διασκευάσουν προσθέτοντας το προσωπικό τους ύφος, ενώ αντίθετα όταν τους ζητάω να παίξουν στο μάθημα κάποιο από τα τραγούδια που γράφουν οι ίδιοι, ξαφνικά τους πιάνει μεγάλη συστολή και ανασφάλεια (συνήθως πρέπει να επιστρατεύσω όλο το αυτοσαρκαστικό μαύρο χιούμορ μου και να παρακαλάω γονηπετώς για μισό κουπλέ…)

 

Γιατί όμως συμβάινει αυτό; Γιατί πολύ απλά είναι οι σκέψεις τους, είναι ο συναισθηματικός τους κόσμος και όλα αυτά είναι δύσκολο να τα προβάλουμε προς τα έξω φάτσα-κάρτα. Ο φόβος της αποτυχίας γιγαντώνεται και πάει να μας πλακώσει... και τι θα πει ο δάσκαλος και τι θα πει ο φίλος μου και ο κάθε ένας που θα τα ακούσει και ωχ Παναγιά μου βόηθα!

 

Η διαδικασία της δημιουργίας θεωρώ ότι είναι απαραίτητη για την εξέλιξη κάθε μουσικού. Η προσπάθεια του να ολοκληρώσεις δομημένα μια μουσική ιδέα πάνω στο όργανο σου ως μέσο αναζήτησης της προσωπικής σου αισθητικής ταυτότητας, η οποία εν τέλει είναι και αυτό που θα σε κάνει να “ξεχωρίσεις” και ως μουσικός. Άσχετα με το πόσο άρτια καταρτισμένος τεχνικά (αν υπάρχει ποτέ αυτό) είναι κάποιος. Και φυσικά η ίδια η δημιουργία αποτελεί πολύτιμο μάθημα μουσικής, γιατί μόνο όταν δοκιμάζεις και εκτίθεσαι στο λάθος και στην αποτυχία μαθαίνεις πραγματικά κι εποικοδομητικά.

 

Δεν χρειάζεται να είσαι βιρτουόζος για να απολαύσεις τη μαγεία της δημιουργίας, όμως είναι πολύ πιο πιθανό να γίνεις βιρτουόζος δημιουργώντας!


Σοφία Σαρρή

Η Σοφία Σαρρή ξεκίνησε να τραγουδάει στα 16 σε μια μέταλ μπάντα στα Χανιά της Κρήτης και αυτό της άρεσε πολύ.

Αργότερα βρέθηκε στην Αθήνα με αφορμή το τμήμα θεατρικών σπουδών της Φιλοσοφικής Αθηνών ως την τέλεια δικαιολογία για να αφιερωθεί πλήρως στη μουσική.